Nawigacja
Ostatnie Obrazy
Najnowsze video
TEM2-294 w akcji
ST44-1113+SM42-693...
ST44-172, Nurzec
ST44-1109 Sycze
Targi Hobby Pozna...
M62M-014
Euronaft
SU46-041
ST44-2046
ST44-2026+ST44-2050
Ostatnie artykuły
Salon Hobby 2015 czy...
Rogowskie Impresje
Pobiedziska i Trybun...
Żnin 2015
Kolejna solówka
Aktualnie online
Gości online: 5

Użytkowników online: 0

Łącznie użytkowników: 96
Najnowszy użytkownik: Acid_Rain
Ostatnie komentarze
I z tym się liczyli...
No i gorączka opad...
Niestety to cena za ...
WTF.
Relacja + zdjęcia i...
Oby to nie był jedn...
Zadziwiająco szybko...
Torowisko Roco.
Byłem, bardzo fajne...
Taka sytuacja... B)
Kalendarz
Po Wt Śr Cz Pi So Ni
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31          
Nawigacja
Artykuły » Wycieczki » Zbiersk
Zbiersk
Jest siódma rano. Na dworzu sino i ponuro. Słońce raczej nie przebije się dziś przez chmury. Czekając na Roberta marznę stojąc tuż koło mego domu. Punktualnie dziesięć po siódmej zjawia się przede mną czerwony bolid. Wsiadam do środka, krótka narada, co do trasy i ruszamy. Po wyjechaniu z Łodzi zaczyna padać deszcz. Z powodu remontu drogi trochę się gubimy skręcając za Turkiem niby to w dobrą drogę, która po paru kilometrach przeradza się w polną. Nastroje poprawia chwilowa przerwa w deszczu oraz krzykliwa reklama w radiu oznajmiająca, że kupując farbki w pewnym supermarkecie zaoszczędzimy aż 50gr.

Dojeżdżając do Zbierska raz po raz przecinamy linię kolei wąskotorowej. Wreszcie po półtorej godzinie jazdy docieramy na miejsce. Parkujemy przed stacją kolejki. Tu pierwsza niespodzianka - oprócz naszego na parkingu stoją tylko dwa samochody. Czyżby wszyscy miłośnicy kolei przybyli na tę imprezę pieszo?
Spotykamy naszego dobrego znajomego Karola Waszaka, który jest wyraźnie zawiedziony brakiem Piotrka Chorążego, który niestety nie mógł być dziś z nami. Po krótkiej rozmowie udajemy się do pobliskiego sklepu. Zaopatrzeni w niezbędne do życia środki stałe oraz płynne wracamy na stację. Tutaj cisza. Z klockowatego budynku z niedawnej epoki łuszczy się farba. Perony nawet nie całkiem zarośnięte. Na torach stacyjnych stoi kilka wagonów tzw. "pociągu ratunkowego" i jeden Eaos na transporterach. Jeden gość snuje się po peronach z aparatem w ręku. Znowu zaczyna padać.
Postanawiamy przejść się po terenie warsztatów i szopy. Szczególną uwagę zwraca "tarcza ostrzegawcza" przeniesiona z kolei normalnej i tutaj, mówiąc językiem modelarskim, przeskalowana. Dalej kolejna osobliwość. Na betonowym cokole stoi zestaw kołowy od wagonu spełniający rolę, jak nazwał to Robert, pomnika techniki. Na bocznych torach stoi kilka różnych wagonów, letniaki, brankardy, transportery, pług odśnieżny i pordzewiały Px48. Znajdujemy też kilka wapniarek, a za szopą ukrytą w krzakach drezynę z jakimś bliżej nieokreślonym wagonem. Przez zakurzone szyby widać stojące we wnętrzu szopy rumuny, w tym jednego w oryginalnym niebiesko-białym fabrycznym malowaniu. Przemoczeni do pasa wracamy na stację. Tutaj wielkie ożywienie. Z budynku stacyjnego wylegli tłumnie miłośnicy w liczbie trzech. Pada coraz mocniej. Wchodzimy do środka. Starszy gość biega wyraźnie zaaferowany posapując i wykrzykując na swoich podwładnych. Mija wpół do dziesiątej - godzina planowego odjazdu pociągu, a tym czasem nic się nie dzieje. Odnoszę wrażenie, że nikt nas nie widzi i w ogóle to nie miało być żadnego pociągu specjalnego. Odwiedzamy mały pokoik wypełniony różnymi kolejowymi sprzętami - tzw. izbę pamięci. Wreszcie dowiadujemy się, że pociąg specjalny owszem pojedzie i to nawet dzisiaj, tyle, że zamiast do przeładowani w Opatówku udamy się do Turku. Po tej informacji nastrój Roberta znacznie się pogarsza, tą trasą już jechał i przybył tu dziś właśnie po to by pojechać do Opatówka. Mój nastrój natomiast polepsza się, bo jestem tu pierwszy raz i cieszę się, że w ogóle gdzieś pojedziemy. Problem w tym, że nikt nie potrafi powiedzieć, kiedy.
Wreszcie około godziny jedenastej dwóch mechaników udaje się w stronę szopy. W końcu wrota otwierają się ukazując dwa rumuny. Powoli wyjeżdżają sprzęgnięte z budynku ustawiając się w punkcie poboru paliwa. Mechanicy zajęci tankowaniem nie zauważają, że lokomotywa zaczyna powoli staczać się w stronę szopy. Na szczęście Robert wykazując się niebywałą odwagą i poświęceniem wskakuje do lokomotywy i zatrzymuję ją. Z pewnością gdyby nie on lokomotywa odjechałaby urywając przewód od paliwa, co mogłoby spowodować eksplozję. Z pewnością gdyby nie heroiczny czyn Roberta doszłoby do tragedii i kto wie czy czytalibyście teraz te słowa.

Po napełnieniu baków do pełna rozpoczęły się manewry. Jednego z rumunów wepchnięto z powrotem do szopy, po czym, po pół godziny przy peronie zameldował się pociąg w składzie Lxd2-290 + 1Aw + Ftxh. Miłośnicy kolei z okrzykiem radości na ustach rzucili się do wagonu, a tłum był to przeogromny, bo razem z nami całe to towarzystwo liczyło sztuk dziesięć. Do tego doliczyć trzeba Karola Waszaka, dwóch mechaników oraz konduktora. Wreszcie, o godzinie dwunasta minut sześć pociąg ruszył. Konduktor rozdał wszystkim bilety raczej tylko dla formalności, bo i godzina się nie zgadzała i trasa też. Przeprosił też wszystkich za niewielkie zmiany tłumacząc się "kłopotami technicznymi" na trasie do Opatówka i zapewnił, że wszyscy uczestnicy tej wycieczki będą mieli zniżkę na następnej imprezie. Tymczasem powróćmy do pociągu. Ten rozwinął prędkość 30km/h podskakując wesoło na każdym łączeniu szyn. Siedzimy sobie wygodnie, konsumujemy zabrane z domu kanapki, Robert wyciąga wielki kawałek ciasta drożdżowego. Gość siedzący obok odkąd zobaczył, że mam aparat tej samej firmy, co jego, zamęcza mnie rozmową na temat danych technicznych. Nie mam kompletnie na to ochoty, ale nietaktem byłoby powiedzenie mu, że nie chcę mi się z nim gadać.
Po piętnastu minutach pociąg zatrzymuje się. Dwukrotny sygnał trąbką – pierwszy fotostop. Miejsce może niezbyt ciekawe, ale łąka lepsza jest niż nic. Kolejne fotostopy odbywają się przy stogu siana, przy stawie, w polu kukurydzy, na przejeździe kolejowym i przy starej drewnianej chałupie. Na kilka minut przesiadamy się z Robertem na pomost na brankardzie. Dopiero stąd można zobaczyć tunel, jaki utworzyły zarośla wokół torów kolejki.

Zatrzymujemy się na dłuższą chwilę na stacji Dzierzbin. Trudno nazwać to stacją, bo drzwi do budynku zostały już dawno zamurowane i obecnie pełni on rolę mieszkalnego, mimo wszystko zachował jeszcze wygląd mniej więcej oryginalny, a przez to ciekawy. Tymczasem wszyscy uczestnicy udają się do pobliskiego sklepu, my zostajemy strzegąc pociągu przed zbieraczami złomu, którzy na pewno czają się gdzieś w krzakach z palnikami w rękach. Gdy już wszyscy kupili, co mieli do kupienia ruszyliśmy w dalszą trasę.

Jedziemy na przemian przez pola, łąki i lasy. Przed Turkiem jeszcze parę fotostopów, stanowczo zwalniamy, a to za sprawą wszędobylskiej motoryzacji, czyli przejazdów kolejowych. O godzinie piętnastej wjeżdżamy na stację Turek karygodnie łamiąc przepisy i przejeżdżając pod semaforem wskazującym stój. Swoją drogą w tej pozycji jest już od paru lat.
W Turku czekają na nas cztery transportery z węglarkami. Mamy je zabrać do Zbierska. W związku z tym należało odpowiednio przeformować skład. Pierwszym problemem okazały się rozjazdy. Nie dość, że się zacinały, to dźwignia od jednego z nich podczas próby przełożenia po prostu odpadła. W końcu jednak transportery zostały sprzęgnięte z lokomotywą, ale właśnie wtedy pojawił się drugi problem. Mimo, iż wszystkim wydawało się to niemożliwe brakowało nam sprzęgu do transporterów. Niewtajemniczonym tłumaczę, że do sprzęgania transporterów wąskotorowych używa się specjalnych sprzęgów w formie stalowej belki zakończonej dwoma otworami, lokomotywa pod normalnym sprzęgiem ma specjalne gniazdo do ich zaczepiania, takie samo gniazdo znajduje się na transporterze i na niektórych innych wagonach. W naszym przypadku w gniazda takie wyposażony był również brankard.
Tymczasem mechanicy stali gapiąc się na wagony i drapali się po głowie. A sprzęgu jak nie było, tak nie było. W końcu ktoś wpadł na pomysł przeszukania brankardu, ale tam też nic nie znaleziono. Jedynym rozwiązaniem, które nam pozostało to jazda na przód wagonem osobowym i brankardem.
Aby nie marnować paliwa lokomotywy skrzyknięto wszystkich do przepychania wagonu osobowego. W końcu po pół godzinie pracy skład został zestawiony i mimo, iż nie było to zgodne z przepisami ruszyliśmy wagonami do przodu.
Razem z Robertem postanowiliśmy jechać nie w wagonie, ale na pomoście brankardu. Dzięki temu mieliśmy możliwość dokładnej obserwacji całej trasy. Razem z nami jechał też jeden z mechaników obsługując hamulec ręczny i przytaczając fakty dotyczące ostatnich wypadków na kolejce. Robert miał za zadanie wyskakiwać na każdym przejeździe i zatrzymywać nadjeżdżające samochody, co też czynił. W drodze powrotnej zrobiliśmy tylko trzy fotostopy, oraz jeden sklepostop, zatrzymaliśmy się po prostu w szczerym polu, po czym wszyscy biegiem udali się do pobliskiego sklepu. Będąc zaopatrzon w coś do jedzenia wróciliśmy pędem do pociągu i ruszyliśmy dalej. Brankard niemiłosiernie skrzypiał i trząsł się, ale jazda była przyjemna zwłaszcza, że nawet wyszło słońce. Robert miał niepewną minę patrząc na drgające szyny, ale na szczęście dojechaliśmy do Zbierska cali, zdrowi, może trochę przemoczeni, ale szczęśliwi. Rumun wypchnął transportery na przeładownię położoną kilkadziesiąt metrów za stacją, po czym powrócił na zasłużony odpoczynek do szopy. My pożegnaliśmy się ze wszystkimi, Karol Waszak zaprosił nas na kolejną imprezę, zawsze będzie nas witał z szeroko rozpostartymi ramionami i uśmiechem na ustach.

Zapakowaliśmy się do samochodu i ruszyliśmy do Opatówka obejrzeć przeładownię, na której to wagony normalnotorowe wjeżdżają na transportery. Zastaliśmy tutaj lokomotywę Ls60-114 osprayowaną i poobwieszaną kołpakami od samochodów oraz kilka transporterów. Ponieważ nie znaleźliśmy nic cennego większej uwagi, a poza tym robiło się ciemno i chłodno, wsiedliśmy do samochodu i odjechaliśmy do domu.
Wycieczkę z pewnością możemy zaliczyć do udanych. Pogoda może nie dopisała, ale kontakt z koleją był stuprocentowy. Pozostaje mi życzyć sobie i wam wszystkim jak najwięcej takich wycieczek.

Relację napisał Jakub Rakus

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

Budynek stacji w Zbiersku
Foto: Jakub Rakus

Pomnik cudu techniki
Foto: Jakub Rakus

Peiks wśród łąk
Foto: Jakub Rakus

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

Pług i dźwignia zwrotnicy
Foto: Robert Wolski

Zardzewiały Px48-1726
Foto: Robert Wolski

Pług odśnieżny, według relacji pracowników jeszcze nigdy nie użyty
Foto: Jakub Rakus

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

Wapniarka schowana za szopą
Foto: Robert Wolski

Tankowanie rumuna
Foto: Robert Wolski

Do pełna proszę!
Foto: Jakub Rakus

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

Manewry w Zbiersku
Foto: Robert Wolski

Lxd2-290 przy dziwnym znaku
Foto: Jakub Rakus

Autor tekstu pomaga przy sprzęganiu składu
Foto: Robert Wolski

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

Pociąg i stóg siana
Foto: Jakub Rakus

Nad szeroką wodą
Foto: Jakub Rakus

Nasz pociąg na jednym z wielu przejazdów kolejowych
Foto: Robert Wolski

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

W polu kukurydzy
Foto: Robert Wolski

Zielony tunel
Foto: Jakub Rakus

Przy starej chałupie
Foto: Robert Wolski

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

Stacja Dzierzbin
Foto: Jakub Rakus

Największy most na trasie
Foto: Jakub Rakus

Prawdziwie polska okolica
Foto: Robert Wolski

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

W wykopie przed Turkiem
Foto: Robert Wolski

Stoimy pod wjazdowym, Turek
Foto: Jakub Rakus

Manewry w Turku
Foto: Robert Wolski

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

Robert pomaga przy manewrach
Foto: Jakub Rakus

Lxd2-290 wyciąga transportery z bocznego toru
Foto: Robert Wolski

W drodze powrotnej, brankardem do przodu
Foto: Robert Wolski

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

Kultowy wiatrak
Foto: Robert Wolski

Super skład, brankard jako "wagon sterowniczy"
Foto: Jakub Rakus

Ogórek stojący na prywatnej posesji
Foto: Robert Wolski

Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć Kliknij by powiekszyć

Ls60-114, Opatówek
Foto: Jakub Rakus

Ls60 na rampie przeładowczej
Foto: Jakub Rakus

Takie wagony jeżdżą na transporterach z Opatówka do Ikei w Turku
Foto: Jakub Rakus

Komentarze
Brak komentarzy. Może czas dodać swój?
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Losowa Fotka
Shoutbox
Musisz zalogować się, aby móc dodać wiadomość.

24-10-2017 17:52
Spotkanie "zaduszkowe" w sobotę o 17.00. Grin

18-11-2016 10:19
Wigilia zaplanowana na 16.12.2016 , na 17-stą. Smile

15-10-2016 06:11
Pisze tu bo na forum nie każdy może wejść, w poniedziałek o 14-tej przestawiamy z Piotrkiem makietę aby sprawdzić poprawność mocowania, pomoc mile widziana.

23-09-2016 08:45
Jakby ktos jeszcze dzis sie wybieral niech da znac 506 646 435. Wieczorem bede wracal przez lodz

23-09-2016 08:31
Dodzwonić się do piotrka nie da a od środowej nocy nocuje 50m od klubu w nu hotelu Pfft

29-08-2016 19:40
My nie, ale oni może tak, trzeba pytać,głębiej.

21-08-2016 08:49
Wybieracie się na foty z elektryfikacji linii 201 Maksymilianowo-Gdy
nia?

15-07-2016 12:48
serdeczne pozdrowienia z daleka...... Smile PS. 29/07.... Smile Smile Wink

06-07-2016 17:28
Tabor jest,czas na moduł Wink https://www.youtu.
..S4yGcTpeAQ

01-04-2016 19:17
Slayer ostatnio jest oskarżany o zbytnią brutalność. Myślę, że słuchając choćby tego kawałka to mocna przesada: https://www.youtu.
..Nrb7ncKc9M


22-03-2016 21:37

22-03-2016 21:35

15-03-2016 21:00
dokładnie o tym samym pomyślałem, o malowaniu. Schemat i barwy będą ładnie wyglądały na tej lokomotywie Smile Uradowała mnie informacja, że jest szansa na ich powrót Smile

15-03-2016 18:52
Swoją drogą bombowiec będzie zajebiście wyglądał w malowaniu EccoRaila Smile

15-03-2016 18:50
Kupił je Boguś Plata ale czy przywróci do życia i ile to nie wiadomo. Podobnie zresztą jak z SU45. 5 maszyn poszło i podobno minimum 2 mają być ożywione. Czas pokaże.

Copyright © 2007, Created by Acid Rain
Walcz ze spamem! Kliknij tutaj!